สวัสดีค่ะ หนูชื่อนาเดีย ชื่อเล่นเดียร์ เกิดวันที่12 เดือนธันวาคม พ.ศ.2549 ถ้าให้พูดถึงครอบครัวหนู ก็มีอยู่ด้วยกัน 4 คน มีพ่อ แม่ น้องชาย และตัวหนูเอง แต่เนื่องด้วยเหตุผลอะไรบ้างอย่างที่หนูนั้นไม่รู้ พ่อ แม่ หนูนั้นได้แยกทางกันตั้งแต่หนูยังเด็กเล็ก เท่าที่จำความได้
ตั้งแต่เล็กจนโตมาถึงทุกวันนี้หนูจำได้เลยว่าต้องอาศัยอยู่กับคนอื่นทั้งๆที่ไม่ใช่ญาติตัวเอง พ่อกับแม่ยังไม่เคยเลี้ยงดูหนูกับน้องชายเลยจำได้ว่าตอนเด็กๆต้องกิน “นมมะลิผสมน้ำร้อนแทนน้ำนมของแม่”ตอนนั้นหนูรู้สึกว่านมมะลิผสมน้ำร้อนก็อร่อยดี! เพราะคิดว่าน้ำนมแม่ก็เหมือนกับนมมะลิผสมน้ำร้อน
จำได้ว่าพ่อกับแม่หายไปนานมากๆ ตอนนั้นหนูกับน้องไม่รับรู้อะไรเลย แล้วแม่ก็เพิ่งจะโผล่ตัวออกมาตอนหนูกับน้องชายได้มาอาศัยอยู่ที่โบสถ์มาสักพักนึง ส่วนพ่อก็ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง? ทำอะไร? กินข้าวรึยัง? สบายดีมั้ย? ตั้งแต่เล็กๆจนโตมาถึงทุกๆวันนี้ หนูกับน้องชายก็ยังไม่เคยเจอหน้าพ่อตัวเองเลยสักครั้งเดียว หนูเคยถามแม่นานแล้วว่า หนูมีพ่อมั้ย? ซึ่งแม่ก็ไม่ตอบ…ตอบแค่ว่าจะถามทำไม ? เอาจริงในใจลึกๆก็อยากร้องไห้มากๆ ก็น้อยใจตัวเองที่เกิดมาไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นๆ แต่รู้มั้ย..หนูก็ได้ถามคนแก่หรือญาติว่า พ่อหนูหน้าตาเป็นยังไงเหมือนน้องชายหนูมั้ย แล้วญาติก็บอกว่าไม่เหมือน น้องชายหน้าตาเหมือนแม่ ส่วนหนูหน้าตาเหมือนพ่อหนูได้พ่อมาก็ดีใจมากๆ
ถามว่าทุกๆวันนี้หนูคิดถึงใครมากที่สุด…ตอบได้เลยว่าหนูคิดถึงพ่อสุดหัวใจ อยากเจอพ่อ คิดถึงพ่อ อยากกอดพ่อมากๆที่สุดในสามโลก จำได้ว่าตอนเด็กๆหนูเคยคิดที่จะตามหาพ่อ จนถึงทุกวันนี้หนูก็ยังคิดที่จะตามหาพ่อ… แต่หนูก็คิดว่าจะเรียนให้จบปริญญาตรี หนูจะขอนามสุข ขอสัญชาติ ขอบัตรประชาชนแล้วมีงานทำที่มั่นคง หนูค่อยตามหาพ่อ แล้วหนูก็ยังหวังว่าพ่อจะยังมีชีวิตอยู่นะ
ปัจจุบันหนูกับน้องได้มาอาศัยอยู่ที่โบสถ์ คริสเตียนซึ่งก็เป็นบ้านพักเล็กๆ ไม่ใหญ่ไม่โตทุกคนก็เป็นเหมือนครอบครัว ทุกๆวันอาทิตย์ก็มีโบสถ์ให้เข้าเป็นโบสถ์ที่สวยงาม ใกล้เคียงกับหอพัก แล้วทุกๆตอนเย็นหลังเลิกเรียน กินข้าวอาบน้ำเสร็จ วันอังคาร พุธ พฤหัสบดี หรือวันเสาร์จะมีกลุ่มเซลล์ที่ต้องไปนมัสการตามที่พี่เลี้ยงจะแบ่งไว้ ไปหนุนใจ ร้องเพลง ฟังพระคัมภีร์เล็กน้อยๆ แล้วก็อธิฐานเผื่อซึ่งกันและกัน หนูรู้สึกได้ว่าเป็นอะไรที่น่ารักมากๆเลย อยู่นี่ก็เหมือนบ้านของตัวเอง เพราะหนูไม่มีบ้าน แต่เพื่อนในหอพักมีบ้านให้กลับ เช่น เสาร์อาทิตย์ หรือปิดเทอม เพื่อนๆในนี้ก็มีบ้านให้กลับกันหมดเลย ก็จะมีแต่น้องชายแล้วก็หนูที่ต้องอยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน 
แต่ในช่วงปิดเทอมหนูกับน้องชายก็มีช่วยงานอาจารย์บ้าง กวาดใบไม้ เก็บขยะ ล้างห้องน้ำ ทำกับข้าวกินเอง แลัวอยู่พอพักนี้ก็จะมีเวรให้ทำ จะมีรุ่นพี่เปลี่ยน สลับกันในแต่ละสัปดาห์ ที่นี่ก็มีกฎต่างๆ ตื่นตีหน้า หรือตีห้าครึ่งจะต้องเข้าหอประชุมอธิฐานเฝ้าเดี่ยว หลังจากนั้นก็แยกย้ายทำธุระส่วนตัว กินข้าวหกโมงครึ่ง ขึ้นรถเจ็ดโมงสิบห้านาที แล้วตอนเย็นๆกลับมาจากโรงเรียนก็ต้องทำเวรที่ได้มอบหมายไว้ กินข้าวห้าโมงตรง ต้องเข้าหอประชุมนมัสการหนึ่งทุ่ม เสร็จก็แยกย้ายทำธุระส่วนตัว ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ต่างๆ
ตอนนี้หนูกับน้องชายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว เพราะน้องชายมีเพื่อนที่ไม่ดี ติดยาเสพติด ติดยาจนอาการหนัก บางครั้งก็หลอนยาจนจะทำร้ายหนู จริงๆแล้วน้องชายหนูเป็นเด็กที่น่ารักมากๆ ไม่ดื้อพูดอะไรไปก็จะเชื่อฟังไปหมดต่างจากตอนนี้..หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้องชายติดยาเสพติดตอนไหน เมื่อไหร่? ยังไง? แต่ที่หนูรู้คือน้องชายไปคบเพื่อนที่ไม่ดีทำให้ตัวเองอยู่ในสังคมที่ไม่ดี หลังจากนั้นน้องชายหนูก็ก่อเหตุเอาบุหรี่ไฟฟ้า ขโมยของ หรือเอายาบ้าไปที่โรงเรียน ซึ่งไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นหลายครั้งจนถูกย้ายออก น้องชายหนูเรียนจบ ป.6 เรียนต่อ ม.1 ยังไม่ทันจะเรียนเลยก็ต้องย้าย…เพราะหนูทำผิดกฎเยอะแล้วก็หลายครั้งมากๆ แต่ทุกๆคนที่อยู่ด้วย แม้กระทั้งคนที่ดูแลยังให้อภัยทุกๆครั้งเสมอ สอนตักเตือนจนสุดท้ายน้องชายหนู ก็ไม่ฟังแล้วออกจากหอพักออกจากการเรียน
ซึ่งตอนนี้หนูก็ไม่รู้ว่าน้องไปอยู่ที่ไหน? เป็นยังไง?ได้กินข้าวรึเปล่า? แต่หนูก็เชื่อว่าสักวันนึงจะกลับตัวกลับใจ อ่อนน้อม ถ่อมตน เป็นคนดี…
ส่วนหนูตอนนี้เรียนอยู่ชั้นม.4 อยู่สายศิลป์จีนผสมกีฬา หนูจะมีเพื่อนที่ดีมากๆทั้งในโรงเรียนและที่หอพัก หนูจะตั้งใจเรียนให้มากๆ แล้วหนูอยากจะเรียนให้จบปริญญาตรี หนูหวังว่าสักวันหนึ่งหนูจะได้นามสกุลที่ไพเราะ มีสัญชาติไทย มีบัตรประจำตัวประชาชน เป็นคนไทยร้อยเปอร์เซ็นที่ไม่ต้องให้คนอื่นมาดูถูกง่ายๆ
ในอนาคตหนูมีความฝันอยากเป็นทั้ง คุณครูแล้วก็พยาบาล ในอนาคตถ้าหนูได้เป็นคุณครู ก่อนอื่นเลยหนูอยากจะไปบริจาคอาหาร การกิน เครื่องดื่ม แล้วก็ขนมต่างให้กับเด็กๆที่อยู่บนดอยมากๆๆ บนดอยที่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสัญญาณ แล้วหนูก็อยากทำงานเป็นครูสอนเด็กๆที่ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ไม่มีโอกาสได้อ่าน ได้เขียน และได้จับสมุดดินสอยางลบ หนูอยากเป็นครูบนดอย… แล้วอีกอย่างนึงในอนาคตถ้าหนูได้เป็นพยาบาล หนูจะทำให้ดีที่สุด เพราะเป็นความฝันที่หนูอยากเป็นเหมือนกัน หนูอยากดูแลคนไข้ คนป่วย คนไม่สบายต่างๆ เพราะหนูก็ชอบทำสิ่งเหล่านี้มากๆๆๆ
ตอนนี้หนูอยากจะขอบคุณพระเจ้ามากๆ ตั้งแต่เล็กจนโตพระเจ้าดูแลปกป้องคุ้มครองหนูมาโดยตลอด ถ้าไม่มีพระเจ้าไม่รู้ชีวิตนี้จะอยู่ยังไง จะยังมีชีวิตอยู่ไหม ที่หนูได้มาอยู่หอพักคริสเตียนนี้ หนูเชื่อว่าพระเจ้าได้ทรงจัดเตรียมไว้ให้หมดแล้ว แล้วถ้าสมมุติหนูต้องไปอยู่ที่อื่น หนูคงไม่รู้จักพระเจ้า ไม่นับถือคริสเตียน
และหนูอยากขอบคุณทุนมูลนิธิสิกขาเอเชีย ที่ให้การสนับสนุนให้กับหนู หนูเชื่อว่าทุนนี้จะเป็นแรงผลักดันให้หนูก้าวตามความฝันของหนูได้ และเชื่อในพระเจ้าเหมือนกันว่า พระเจ้าจะมีแผนงานที่ดีสำหรับหนู และหนูหวังว่าพระเจ้าจะอวยพรหนูมากมายอย่างล้นเหลือ
ขอพระเจ้าอวยพรอาจารย์ พี่ๆ ทุกๆท่านเลยนะค้าาา ขอบคุณค่ะ
นางสาวนาเดีย นักเรียน โรงเรียนท่าสองยางวิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
